تیارله گن کیشی  شهرالله بیگ

YURAKNING ESHIGI

19. Yuzyilining buyuk Ingiliz rassamlarindan William Holman Hunt’ning bir baghchani korsatgan tablosu London Qraliyet akademisinde korkaziliyatgandi. Kainatning nuri bu tabloning adi idi. Tabloda faylasof qiyafetide bir adam qolida charagh bilan turgandi. Adam bir qoli bilan eshikga vurup ichkaridan bir javab kutub turganday korinar idi. Tabloni korgan bir sanat sever Hunt’ga gozal bir tablo faqat manasini tushunalmadim, adamning vurgan eshigi hich achilmaydi mi? eshikga dastgir qoymaghni ham unutibsiz! dedi. Hunt kulib o kishi normal bir eshikga vurmaydi ki dedi.

“Bu eshik insaning yuragini tamsil etadi dedi. Bu eshik faqat ichkaridan achilgani uchun tashqariga dastgirga ihtiyaj yoqtur”

Injalik va yumushaqlik bizge insanga qanday xitab qilmaq kerak bolganini orgatadi.

Eng qattiq yada “tash baghir” deyilayatgan yuraklarga ham sevgining sehirli qoli yol tapib biladi.

Aytilgandan kop qanday aytilgani muhimdir sozning.

Qalb faqat qalb bilan satin alinip biladi. Bir tufan bolarday bolsa hamma oz eshik va panjaralarini berkitadi.

Natijasi bolmagan hich bir harakat yoqtur

Eger qarshimizdekiga SEN deyip xitab qilsak o ham SEN deyib javab beradi.